Over de koppen lopen ...

beste allemaal

Hoe graag ik ook aan het blog werk en jullie mee neem naar the Everglades, the Keys, Captiva en dus ook Disney - een uitgebreid verslag zit er vandaag niet in. Een dag als deze moet je niet te vaak hebben als je geen 18 meer bent ...

De wekker ging om 8 uur maar ik had een beroerde nacht gehad, gelukkig niet letterlijk maar wel qua slaapgebrek en vervelende droom. Ontbijten en voor 9.30 u richting Magic Kingdom wat maar 15 minuten rijden was vanaf het resort.
Met het parkeren hadden we mazzel, vooraan ... nou ja, vooraan van de rij en dus met 5 stappen in de tram die ons naar de kassa's bracht. Betalen, foldertje, de "first time visit" button in ontvangst nemen en door naar de boot die je dan naar de echte ingang brengt. In vergelijking met Euro Disney in Parijs vind ik het hier allemaal wat gedateerd en omslachtig maar het park in Parijs is ook nieuwer dus begrijpelijk.

We lopen Main Street in en Cheriette (voor het eerst live oog in oog met een Disney-park) weet niet wat haar overkomt. Vrolijke muziek, heel veel mensen, kleurrijke kostuums, winkeltjes enz. Waar moet je beginnen??
Met koffie en iets lekkers, nou vooruit dan maar. De oude Walt wil immers dat je dromen uitkomen en met een chocolade croissantje in de zon gaat dat best lukken.
Daarna lopen we rond, "doen" wat winkeltjes en attracties. Helaas zijn de rijen bij de grote dingen lang, heel lang ... 60 tot 90 minuten wachten is heel normaal. We besluiten om de korte rijen te kiezen bij bv Sneeuwitje, Pirates of the Carribean, The Carousel of Progress en de 3D voorstelling. Oh, en the Haunted Mansion natuurlijk!
Een keer lunchen, een keer een ijsje en vooral veel water en wandelen, kijken en stilaan moe worden.
Het park is tot 23 u open maar ik voel aan alles dat ik dat niet ga trekken. Uiteindelijk redden we het toch tot ruim na 20 uur. We laten ons een keer lekker lui rond rijden met de oude (?) trein en maken de laatste foto's.

Dan is het tijd om met de monorail terug te gaan naar het parkeerterrein. Gelukkig, Geer en Goor hebben op ons gewacht. We volgen 'exit' en maken meteen een stop bij Hess om te tanken, het is weer zover en omdat gewoontes soms best prettig zijn tanken we weer voor 60 Dollar.
Nog een broodje en wat eitjes en dan terug naar ons appartement.
We weten niet hoe snel we de schoenen uit moeten doen, zitten ... iets drinken, een broodje eten en even aan de pc.

Morgen gaan we een airboatride doen bij Spirit of the Swamp - hier ben ik in 2010 ook geweest en dat was heel goed bevallen. De lokatie is gewijzigd dus ik ga de route uitzoeken en opschrijven, dan is dat maar weer gedaan voor morgen.
En dan? Douchen en slapen!

Donkeys & Disney

Vanmorgen al om 6.30 uur wakker en niet echt meer geslapen, rond 8 uur er uit en alvast wat spullen gepakt. Daarna op het balkon ontbijt en dit keer hadden we verse, warme muffins als big surprise.
De laatste spullen gepakt, de kamer gecheckt en gedouble checkt en toen afscheid genomen van Bill en Diane. Het leuke aan verblijven in een B&B is dat je iedere keer thuis komt, dat iemand blij is je te zien, vraagt of alles goed is en het ook meent, je vragen stelt en beantwoordt en oprecht goodbye zwaait als je na 3 leuke dagen weg gaat.
Bill had wederom een goede tip om de route naar de 75 te verkorten en het moet gezegd, alles liep als een tierelier. Bij de eerste de beste Starbucks maakten we een quick stop voor een Latte to go en terwijl Cheriette genoot van 't warme drankje stuurde ik de Geer en Goor mobiel over de 75 North.
We hadden, vanaf de 75, een binnen-door-weg willen nemen maar misten de afslag omdat we druk zaten te kletsen dus what te heck, we volgen de 75 en dan de 4 op, East.
Rond 12 u hebben we een grote gele M-pauze gehouden, eentje die nog in aanbouw was dus alles was nieuw. Helaas lukt het zelden om met mijn GSM online te gaan bij dit soort tenten waar ze toch beweren "free WiFi" te hebben. Het zal ook best want op liegen tegen de customer staat hier vast een zware straf maar mij lukt het niet.

We rijden verder op de 4 en ik begin wat dingen te herkennen van mijn bezoek hier in 2010.
We passeren het Fantasy of Flight museum en zien zowaar een biplane in de lucht. Wat zal mijn broer jaloers zijn als ie dit hoort ...
We gaan de 27 op en rijden noordelijk, op weg naar Clermont. We komen langs High Grove waar ik dus in 2010 was en er lijkt weinig veranderd te zijn in dit gebied. De BP is er nog steeds en zo ook de Santa Fe waar we toen heerlijk gegeten hebben.
Iets voorbij de Citrus Tower gaan we rechts en al slingerend komen we uit bij Sandi en Tom. We worden hartelijk welkom geheten door Tom en zo'n 7 ezels. Door naar binnen waar we begroet worden door 2 van de 3 honden en Sandi. Een dikke hug en iets te drinken, kletsen en foto's bekijken.
De tijd vliegt en ondertussen zijn er potentiële ezel-adoptanten gearriveerd. Tom en Sandi vangen kleinschalig ezels op (voor een Amerikaanse organisatie) en zoeken nieuwe eigenaren voor deze ezels, vaak ieder met hun eigen verhaal.
We lopen met Sandi naar buiten, kijken even rond, knippen foto's en aaien de ezels.
Dan is het tijd om verder te gaan. Terwijl Sandi mijn kadootje uitpakt komen de ezels nieuwsgierig kijken en in no time heeft één van de ezels het kadopapier in z'n mond. Dolle pret!

Via de 27 rijden we terug en nemen dan de afslag naar de 192: toch handig als je ergens vaker geweest bent en bepaalde herkenningspunten je twijfel weg nemen. We zitten goed, we komen langs Old Town en zien dan de Big Orange en ja - daar in de buurt moeten we zijn.

- voor degene die 't gemist hebben, we hebben uiteindelijk geen TomTom bij ons en doen alles via de kaart en via een, de avond er voor uitgeschreven route, met dank aan laptop en Google Maps! -

We rijden het terrein van het Polynesian Isle Resort op, geven door aan de guard (in hokje) dat we willen inchecken en mogen door rijden. Bij de receptie melden we ons, horen het standaard verhaal aan, vullen de geijkte vragen in en rijden de auto naar building 6.
Als we de deur openen van appartement 622 weten we niet wat ons overkomt ... dit is HUGE! XXL!
Een korte lay out: als je binnen komt is rechts de open keuken met vrijwel alles er op en er aan zoals een vaatwasser en icemachine! Dan de eettafel die gedekt is voor 6 personen en dan voor een 5 gangen diner! Meteen de open living met luie bank en twee fautteuils, een grote tv en veel te veel lampen en schakelaars.
Slaapkamer 1 bevindt zich, gezien vanaf de voordeur, links. Twee royale bedden, veel bergruimte.
Daar tegenover een badkamer met bad/douche, toilet, een stapel handdoeken, wastafel en 3 lampen!
De master bedroom grenst als het ware aan de woonkamer en telt een groot twee pers.bed en 'n ensuite bathroom met mega douche, dubbele wastafels, toilet, weer die handdoeken en 'n overdosis aan lampen.
Verder het vermelden waard, een behoorlijk balkon te betreden via zowel master bedroom als living en voorzien van zitje en twee ligbedden. Oh, en we hebben een eigen wasmachine en droger: how very convenient!!

Onder de indruk van dit mega verblijf voor de komende 4 nachten halen we de spullen uit de auto en geven alles een plek. Opletten wie wat waar neerlegt want hier raak je vast iets kwijt als je alles laat slingeren.
Daarna is het food time, we hebben honger en gaan naar The Cracker Barrel, bijna tegenover het resort. Het blijft toch 1 van mijn favoriete restaurants in Amerika omdat je er warme groente kunt bestellen, lekker je eigen maaltijd samenstellen. Ik ga voor kabeljauw met puree, maïs en worteltjes.
Cheriette kiest voor forel met boontjes, maïs en cream cheese. Een sapje er bij, wat brood en we laten het ons goed smaken.
Als we het belachelijk lage bedrag van 26 Dollar hebben betaald kijken we nog even rond in het winkeltje en gaan dan op zoek naar een supermarkt en slaan wat boodschappen in voor de komende dagen. We houden het simpel hoor, yoghurt en fruit, chocolade, water en sap.

Terug bij het appartement sorteren we de was en draaien twee wasjes. Ondertussen sluiten we de laptops aan, gaan de foto's van kaart op schijf en staat de tv aan met het weerbericht voor de komende dagen in the Orlando area. Zon! Warm!
Morgen is Disney-dag! Ik ga even uitzoeken hoe, wat, wie en waar en duik dan in bad.

> nagekomen bericht: het uploaden van de foto's gaat erg traag dus ik laat 't hier even bij! <

 

It's Christmas everyday so - merry Xmas!

Vannacht heeft het geregend en geonweerd, ik heb er weinig van gehoord en blijkbaar dus geslapen als een os met oordopjes in. Om de één of andere reden ging de wekker niet af maar werd ik om 08.05 wakker dus tijd om op te staan. Keurig voor 9 uur haalden we het ontbijt op, onderaan de trap bij het privé gedeelte van Bill en Diane. Niemand at vandaag buiten dus wij ook niet.
Na 't ontbijt bracht ik het dienblad terug en raakte in gesprek met Bill en Diane. Allerlei vragen over Nederland, wat de benzine bij ons kost, hoe ver het rijden is naar Zwitserland enz. Cheriette kwam er even later ook bij en we kregen allerlei tips voor ons geplande bezoek aan Sanibel, tot aan een route toe en de waarschuwing om vooral niet in Fort Myers te belanden cause you really don't wanna go there ...
Bill gaf ons de tip om op Sanibel door te rijden tot 'het einde' waar Captiva ligt en daar moesten we dan maar eens binnen lopen bij The Bubble Room. Hij zei er verder weinig over behalve dat het de moeite waard was en dan in positive zin.

Rond 10 u rijden we richting Sanibel met eerst een korte stop bij Starbucks voor Cheriette's koffie-shot. Via de 'Bill route' rijden we naar Sanibel en kiezen er voor om eerst naar de vuurtoren te gaan. We parkeren de auto ergens en lopen een stuk over het strand, het waaide en was bewolkt maar na gisteren was het wel prettig. Gewoon even rust voor onze huid!
Na de vuurtoren besluiten we een heerlijke muffin te nemen bij een leuk tentje met vers ijs, broodjes en lekkers.
Dan de auto weer in en via de Periwinkle Way naar het - wederom door Bill getipte - Gulfside City Park waar we betaald parkeren en naar het strand lopen, op jacht naar leuke schelpen. Cheriette zoekt zich een nek-hernia en ik knip wat foto's. Het waait nog steeds maar het weerhoudt een aantal gezinnen er niet van deze zondag toch aan het strand door te brengen.

Na dit strandje tanken we bij "7 Eleven" (weer 60 dollar voor 15,5 gallon) en gaan dan in één ruk door naar Captiva en langs prachtig, grote huizen verscholen achter hekken of mooie tuinen komen we op een kruising met : The Bubble Room. Aan de buitenkant doet het wat denken aan een ijsco-zaak of kinderspeelparadijs, alles is roze met blauw en geel en we hebben geen idee wat ons te wachten staat. We parkeren de auto uiteindelijk in de 'marina' voor 10 Dollar maar goed, hij staat en dat is wat waard op dit kleine maar vooral drukke stukje eiland.
We gaan naar binnen en snappen meteen wat Bill bedoelde: dit is ongelooflijk maar gaaf, apart en maf. We zien abnormaal grote stukken taart voorbij komen en "yes, that's normal!" Het duurt een kleine 5 minuten en dan kunnen we aan tafel. Binnen no time staat er een Jan Doedel Dokus voor ons, gehuld in scouting-pakje en oranje pruik. Hij stelt zich voor en vertelt dat het restaurantje in 1979 begon met 28 zitplaatsen en door de tijd heen uitgebreid is tot 3 verdiepingen en er zijn maar liefst 3000 items uit de jaren '30 te vinden aan de muur, op de trappen, tussen de tafels enz.
En by the way - here it is Christmas everyday so merry Christmas, ladies!
We kijken onze ogen uit en onder het glazen tafelblad liggen allerlei kleine, oude dingetjes en ik lieg niet maar juist op de plek waar ik plaats neem ligt een plastic ezeltje 'van weleer' ...
Toeval bestaat niet!!  - voor de lezers die dit niet snappen, ik heb zelf vier ezels -

We bestellen een kip sandwich en 'n salade met kip en het bestelde water wordt geserveerd in een soort lege jampot. We laten het geheel om ons heen, een kruising tussen Kerstmis en kermis, op ons in werken en genieten van het lekker eten. Na het betalen van de rekening (de grote stukken taart slaan we vriendelijk af, dat kan er écht niet meer bij en nee, ook niet als we één stuk delen!) die maar liefst 22 Dollar telt, lopen we nog een kleine ronde door  het pand en dan verlaten we dit zeer bijzondere restaurantje wat we echt iedereen aan kunnen raden en bij deze dan ook meteen doen!

We wandelen wat rond en vergapen ons aan de giga huizen en neuzen in wat winkeltjes.
Dan besluiten we terug te rijden naar Sanibel, het is 17 uur en wat zullen we nu eens gaan doen?
We gaan naar het Wildlife Refuge Center van meneer Ding, betalen 5 Dollar en rijden met de auto een mooie route door de natuur. Het is rustig, zowel met bezoekers als met wildlife. Da's een beetje jammer maar wat we zien wordt er niet minder mooi om.
Rond 18.15 u rijden we Sanibel af, terug naar het vaste land - dit mooie eiland achter ons latend. Het is echt een juweeltje, alles is schoon en mooi aangelegd en goed onderhouden. Leven op stand, nergens een verlaten trailer of een uitgebrande auto. Een ideaal vakantieplekje om weg te dromen!!

Rond 19.30 u parkeer ik de auto bij Sandy Hook - een gezellig restaurant iets voorbij onze B&B. We zijn net op tijd want om 20 u gaat de keuken op slot. Het duurt even voordat het eten op tafel staat dus pas om 20.30 u gaat de eerste warme hap achter de kiezen maar het smaakt weer goed.
We betalen en rijden terug naar Bill en Diane, we zijn moe en beloven hen dat we morgen verder kletsen. Inmiddels zijn er nieuwe gasten gearriveerd, althans er staat ineens een Kia Soul op de oprit en die is voor ons nieuw.

Morgen checken we uit, eerst nog even ontbijten en hopelijk dan wel weer buiten op 't balkon.
Rond 10 u gaan we richting Clermont om Sandi op te zoeken, de eigenaresse van een kleinschalige ezelopvang. Dit zal een rit zijn van 3,5 uur dus even gas op de plank en door tuffen.
Na het bezoek aan Sandi gaan we op zoek naar de volgende accommodatie, in Kissimmee, voor 4 nachten.

Relax, just do it ...

Zaterdag, onze 1e nacht in dit leuke B&B zit er op en zijn we goed door gekomen. Ik ben weer tegen 7.30 u wakker, draai me nog een keer om maar dat haalt niets uit dus uit bed en even aan de laptop.
Om 8.45 u drukken we op het ontbijtbelletje (leuk word voor Wordfeud!!) wat we, op advies van Diane, the land lady, 5 seconden ingedrukt houden en daarna moeten we 5 minuten wachten en dan is ons ontbijt klaar. Zo gezegd, zo gedaan en zo waar, breakfast: op het balkon samen met de andere gasten.
We trekken de conclusie dat er 4 kamers verhuurd worden en dat Bill en Diana dus weinig ruimte over houden voor zichzelf.
Het ontbijt bestaat uit verse aardbeien, verschillende soorten (corn)flakes/cereals en geroosterd brood met jam. We zien beneden ons, in de tuin, een eekhoorn het voorgeschotelde voer op peuzelen en even later verschijnt er een mooi, rood vogeltje met kuif. Ineens roept Diane dat er een manatee (zeekoe) te zien is in het water. Dit dier maakt eerst cirkels met zijn staart en komt dan heel even omhoog met de neus. Helaas gaat het allemaal zo snel en redelijk ver weg dat ik 't niet helemaal mee krijg.
Als we klaar zijn met eten besluiten we op ons gemak naar Pine Island te gaan om ergens aan het strand te liggen.
Helaas, wat er aan strand is op Pine Island is private dus no trespassing dus omdraaien voor dat we de zee in donderen. Weet je wat? We gaan lekker terug naar Bill en Diane en gaan daar van de zon genieten. We stoppen nog even bij de Winn Dixie voor wat boodschappen en eenmaal 'thuis' installeren we ons in de zon. Cheriette kiest voor de tuin, ik voor de aanlegsteiger.
Zon en wind, mhh dat zal wel goed bakken of pakken ...
Ik dut even weg en als ik op kijk zie ik een dolfijn! Aangezien we al mazzel hebben gehad met het percentage live gespot wildlife kan dit er wel bij. Foto! Shit, andere lens ... snel, wisselen ... foto! Hebbes, of ja de staart dan maar het is wel bewijs.
Een kwartier lang staar ik over het water in de hoop nog iets bijzonders te zien maar helaas. Het wordt steeds drukker met bootjes waardoor je wel wat te zwaaien hebt, dat dan weer wel. Het is blijkbaar zo'n gebaar als motorrijders eerst in Nederland deden als ze elkaar tegen kwamen op de weg. Zo'n gebaar van "wij delen dezelfde hobby en die is anders dan anders!" Tot dat er zoveel motorrijders waren dat je wel kon blijven zwaaien. Zo gaat het hier nog wel - je geniet op wat voor manier dan ook van het water dus begroet je elkaar.

En wat doe je verder op zo'n zonnige zaterdag aan het water? Nou, vooral niks. Een keer wat te drinken halen op je kamer, een korte binnenpauze houden omdat de zon toch wel erg heet is enz.
We zitten tot 17.30 uur op de steiger en zien springende vissen en vis etende pelikanen om ons heen.
Het begint bijna te wennen ...
Daarna toch maar weer in de benen, douchen en dan op weg naar iets te eten in de buurt van Cape Coral. In dit geval was een TomTom misschien handig geweest want nu rijden we ietwat doelloos rond maar dat heeft ook wel wat. We besluiten terug te rijden en kiezen voor de Pizzahut, het is al bijna 20 u en laat genoeg voor een warme hap.
Er valt weinig over te melden eigenlijk, wat je krijgt is lekker maar het was niet echt gezellig zitten al was de muziek wel leuk. We betalen 20 Dollar en 2 cent dus ja, waar hebben we het over ... ? 14 Euro!

Terug naar onze Bayview Inn, foto's importeren en uitwisselen, blog tikken en nog maar eens met de aftersun over de rode knieën en schouders. Auww!

Het was een luie zaterdag maar wel erg relaxed na 5 best drukke dagen van reizen en rijden.
Morgen gaan we eerst weer ontbijten met Bill en Diane en alle andere gasten, hopelijk nu een beter zicht op manatees. Daarna gaan we naar Sanibel, een eiland wat een uurtje rijden vanaf Matlacha ligt. Daar huren we fietsen om op die manier het eiland te verkennen. Een nieuw avontuur!!

- de linkse pelikaan werkt een vis achterover -

extra foto's

hallO allemaal

Dankjewel voor de reacties tot nu toe, hier en op Facebook. Het is nu za.ochtend en de zon heeft me weer wakker gemaakt om 7.30 uur. Er zijn ergere plaatsen op de wereld dan hier om 'vroeg' wakker te worden op vakantie.
Ik ben gisteren vergeten wat foto's van 't kleurige Matlacha te plaatsen dus dat doe ik nu even.
Voor iedereen daar een fijn weekend, ik begrijp dat de Nederlandse lente zich in alle glorie laat zien dus geniet er van!

naar Matlacha

De vrijdag loopt ten einde, het is nu 21 uur en we zitten bij A Bayview Inn - een prachtig B&B in of op Matlacha, een smal strookje land dat het vaste land verbindt met Pine Island, zie Google Maps voor meer info.
Maar de dag begon natuurlijk met het vertrek in Everglades City. Geen noemenswaardig vertrek, kwestie van opstaan, een rondje buiten voor wat foto's, spullen inpakken, uitchecken en in de Geer & Goor bak over de 29 noord, richting Ave Maria. Ik kan me voorstellen dat de lezer denkt "wat is Ave Maria?" en mijn antwoord is simpel - het is een plaats, of beter gezegd een in 2005 uit de grond gestampte community die geheel in het teken staat van het geloof en dan vooral het Katholieke geloof want een naam als John Pope the 3rd Street vind je niet overal. In the middle of nowhere, aan de Oil Well Road, is dit vreemde stadje gebouwd en met een keurig aangelegde weg rijd je naar het centrum waar je maar 1 ding ziet: de kerk. En wat voor één! Een inmens bouwwerk in bijzondere vorm met daarom heen wat winkeltjes, kantoren en twee restaurantjes. Oh, en er is ook een Publix supermarkt maar die ligt goed verscholen.
We parkeren Geer & Goor in de buurt van The Bean of Maria, een soort Starbucks maar dan gedecoreerd met heiligen beelden en posters van diverse Church meetings. Is dit echt? Of een grap? Het is alles en vooral niet dat laatste - bloedserieus zitten jonge mensen met hun Apple notebook en een large coffee Latte zich voor te bereiden op hun volgende Bijbel les of college of wat dan ook. In Ave Maria staat namelijk ook een universiteit! We bestellen een lekker vers ontbijt en bidden vooraf niet, we kletsen wat en verbazen ons over de spreuken die om de koffiebekers zitten.
Als we klaar zijn lopen we een rondje om de kerk en werpen binnen een snelle blik. Het moet gezegd worden, het is een apart bouwsel en daar houdt het voor ons wel mee op. Een gevoel van sekte of commune bekruipt ons en we lopen terug naar de auto, we houden het voor gezien. Terug naar de bewoonde wereld waar alligators en panter crossings zijn!

We gaan naar the Corkscrew Swamp Sanctuary, een ritje van een half uur.
We betalen een tientje entree p/p en gaan de boardwalk wandeling doen van 3,5 uur. Het is een mooie wandeling met onderweg duidelijke uitleg over flora en fauna en we zien allerlei vogels, schildpadden en zelfs een racoon.
Na afloop natuurlijk even neuzen in het winkeltje en dan verder naar Matlacha. We stoppen nog een keer om wat te eten, dit keer een snelle hap bij McDonalds, het is immers al 15 uur en we hebben alleen nog maar ontbeten.
Via de I-75 rijden we naar Matlacha en dat gaat in 1 x goed en dat zonder TomTom. Mahja, zo deed iedereen het years ago dus waarom zou het ons niet lukken??

Om 16.45 u rijden we de Shoreview Drive in en daar is ons B&B waar we de komende 3 nachten zullen verblijven. Ook dit is weer een A-lokatie met top uitzicht en vriendelijke mensen. We krijgen uitleg over de omgeving, de knopjes in de kamer en het ontbijt. Sounds good!

Nadat we de spullen uit de auto hebben gehaald en nog een keer hebben genoten van het uitzicht besluiten we om naar het dorp te lopen. Helaas wordt er druk aan de weg gewerkt en is de wandeling totaal anders dan vanmiddag in Corkscrew.
De meeste felgekleurde en vrolijke winkeltjes hebben hun deuren voor vandaag al gesloten. We lopen een paar galleries en souvenir shops binnen en gaan dan op zoek naar een restaurantje. We proberen het eerst bij "BERT's" maar daar is het heel druk, heel luidruchting en de wachttijd bedraagt een uur. Nou nee, dan lopen we verder. We gaan naar een klein restaurantje aan - het wordt saai - het water en bestellen tonijn van de grill (Cheriette) en pasta met meatballs (Marloes). Terwijl de zon ondergaat smullen we van ons welverdiende avondhapje, betalen dan de duurste rekening tot nu toe (42 Dollar = 30 Euro) en lopen in het donker terug naar ons slaapadres.

Rest mij nu alleen nog wat foto's toe te voegen en dan duik ik in bad. Eindelijk, een bad! Hoera!
Voor morgen hebben we nog helemaal geen plannen, die maken we tijdens het ontbijt wel. Eerst maar eens lekker slapen, het is tenslotte ook vakantie.

PS: de foto's hieronder van dieren zijn in de vrije natuur genomen, niet in een dierentuin!!

 

 

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet ...

Vannacht even wakker geweest van regen, ja wel - regen! En dat op the Keys maar zolang het 's nachts is, is het niet erg alleen dat je er wat slaap door mist. Tegen 8 uur definitief wakker en even buiten loeren, daarna alles inpakken, laatste yoghurt en verse ananas buiten nuttigen maar door de harde wind was dat niet echt relaxed ontbijten. We checken uit en stappen weer in onze witte Geer & Goor auto om noordelijk te rijden, de Keys achter ons latend.
Ineens verschijnt er een glimlach op Cheriette's gezicht want we zien een Starbucks dus tijd voor echte koffie, een paar egg mayonaise bammekes en dan weer verder. Later stoppen we nog om te lunchen en te tanken bij een BP: 15.5 gallon voor 60 Dollar. Dat is, even snel gerekend, zo'n 60 liter voor 42 Euro. Dat gaat op mijn werk niemand lukken behalve dan misschien de LPG tanker.
We rijden de Florida Turnpike op en even later weer af, nemen de 41 West also know as the Tamiami trail, en moeten ineens op de rem voor een overstekende alligator!! Even er voor zitten we nog te geinen dat het grappig zou zijn als er ineens eentje over zou steken ... en dan zowaar ... waar?? Dáár!!

We nemen de afslag naar Shark Valley, betalen 10 Dollar en parkeren de auto. Dan gaan we aan de wandel. Het is warm en er is veel te zien, we besluiten om toch maar even water uit de auto te halen want de zon steekt en danzkij het natuurschoon gaan we er er wel effe over doen.
We vergapen ons aan alligators in het water en in de "berm", op nog geen meter afstand soms!
Allerlei vogels, schildpadden en bijzondere geluiden die we voor het gemak scharen onder de noemer kikkers want als het iets anders is willen we het niet weten - het geluid varieert van hard naar zacht, verplaatst zich in twee tellen en is vooral onzichtbaar.
Roofvogels boven ons, vlinders voor ons.
Als we de (korte) wandelingen gedaan hebben rijden we verder over de 41 naar Everglades City. Nog een korte stop bij het kleinste postkantoor van de USA: in 2002 ben ik hier ook geweest en het is waar, sommige dingen veranderen nooit. Het zou ook niet kloppen als het kleinste postkantoor ineens uitgebouwd was ...
Rond 16.45 u checken we in bij The Captains Table, ons hotel voor de komende nacht. De kamer is wederom voorzien van 2 twee pers.bedden, een ruime douche, tv en Wifi. Dit keer hebben we zelfs twee 'buitenhuizen', eentje geheel omheind met vliegengaas en dan nog een gewoon, compleet open balkon met mooi uitzicht.
Omkleden en naar the pool, lekker cool. Zwemmen, liggen, dutten ...
Toch maar weer in de benen en ons klaar maken voor het avondeten, bij de buren. Het ruikt goed en we krijgen een tafel op het terras, aan het water. Weer vergapen we ons aan de natuur. We bestellen een frozen aardbeien cocktail, zonder alcohol, en qua maaltijd gaan we voor de Tilapia van de grill.
Het smaakt heerlijk!!
We betalen voor dit lekkers nog geen 32 Dollar dus da's net iets meer dan een Euro tientje p/p.
Ruimte voor een toetje is er op dat moment niet meer en de benen hebben geen zin meer om naar the local filling station te lopen dus we nemen de auto en slaan wat water in, een sapje en wat chocolade voor op de kamer.

En daar zijn we nu, lekker lui op bed, beide met een notebook en diverse kabels en SD-kaartjes.
Morgen gaan we naar Ave Maria (ja, U leest het goed), the Corkscrew Swamp Sanctuary en dan door naar Matlacha, waar we 3 nachten zullen verblijven in een B&B.